Bardzo często doświadczam tego, że w moje życie jest jak spirala. Sytuacje, uczucia, doświadczenia powtarzają się, ale za każdym razem mam więcej świadomości i ląduję odrobinę gdzie indziej.
Ciekawa jestem czy świat też jest na takiej spirali? Coś mi mówi, że tak:)
Dziś przychodzi mi na myśl spirala wstydu i spirala światła.
Obie mam w sobie i jedna boi się drugiej.
Im więcej wstydu, tym trudniej o światło.
Im więcej światła tym mniej wstydu.
Wstyd nie lubi światła.
Kurczy się wtedy, a nawet znika.
Nie zawsze tak było. Kiedyś być może były jednym.
Bardzo przekonuje mnie rozróżnienie jakie robi Agnieszka Stein, dzieląc wstyd na ochronny i toksyczny.
Jak je rozpoznać?
Kiedy byłam dzieckiem i nie chciałam się odezwać do kogoś obcego, mój wstyd mnie chronił. Może to groźny obcy? Może nie miły? Potrzebuję czasu, żeby się rozeznać. Po obserwacji może zmienię zdanie i uznam, ok, ten człowiek nie jest groźny, że mogę się przywitać.
Taka obserwacja mogła trwać 20 minut.
Mogła godzinę.
Trzy dni.
Tydzień.
Rok.
Dwa lata.
Chronimy siebie, aż zdobywamy dość wiedzy i zaufania, żeby zdecydować się na powiedzenie: "dzień dobry".
Albo inaczej.
Mam 8 czy 9 lat. Bez skrępowania chodzę po domu nago. Moje ciało służy mi do skakania, biegania, wspinania się po drzewach. Służy mi do sięgania, tulenia, głaskania. Ale jestem w obcym miejscu i nagle potrzebuję zamknąć za sobą drzwi, kiedy mam się przebrać.
To zawstydzenie mówi mi: nie znam tych ludzi, nie ufam im, chronię się.
Wstyd ochronny to bycie ze sobą w kontakcie. To ostrożność w kontakcie z nieznanym. Dlatego, że to jest Nieznane.
Wstyd ochronny jest związany z takim uczuciem, że jestem ok i mogę zaufać temu co czuję.
"No, nie wstydź się!"
"Przywitaj się ładnie!"
"Powiedz to głośniej!"
"Dlaczego nic nie mówisz?"
"A co on taki uczepiony mamusinej spódnicy?"
Światu czasem niewygodnie z tym czasem, którego dzieci potrzebują, żeby stać się śmielszymi - czasu, kiedy obserwują, uczą się, doświadczają, zbierają dane i wyciągają wnioski.
A potem są uprzejme, zgodnie ze sobą i oczekiwaniami dorosłych.
Chwilkę późnij. Kilka minut, miesięcy czy lat później, co wymaga od nas umiejętności znoszenia dyskomfortu - co o mnie pomyślą? Jaki ze mnie rodzic, że moje dziecko nie podaje łapy... Tzn. ręki.
Ten dyskomfort może być trudny.
Szczególnie dla dorosłych, którzy dużo się wstydzą, ale wstydem toksycznym.
On nas nie chroni.
On nie namawia do ostrożności.
Wprost przeciwnie.
On podpowiada nam: coś jest z tobą nie tak. Jesteś beznadziejny. Wstydź się siebie!
Zrób coś/wszystko, żeby nikt nie zobaczył jaki jesteś. Żeby nikt nie zobaczył, że się wstydzisz! Milcz! Nie mów prawdy! Nie pokazuj, co czujesz. Nie ufaj sobie! Dostosuj się za wszelką cenę!
A przede wszystkim: WSTYDŹ SIĘ!
To przez ten wstyd szłam kiedyś wiele kilometrów, chociaż bardzo bolały mnie stopy w nowych butach. Szłam, bo byłam na randce i bałam się ją popsuć, swoim "marudzeniem". Kiedy już wróciłam do domu miałam buty pełne krwi, ale za to nie miałam najmniejszych paznokci u stóp.
To przez niego wiele razy nie krzyczałam w swojej obronie.
Nie skarżyłam się starszym.
Nie mówiłam "nie".
Nie mówiła "tak".
Zjadałam potrawy, które mi nie smakowały.
Nie otwierałam okna, chociaż było mi duszno.
To przez niego wiele razy nie stawałam w swojej obronie.
Wstydziłam się prosić o pomoc.
Wstydziłam się mówić, co lubię.
Wstydziłam się mówić, co na prawdę czuję.
I dalej tak bywa.
Wstyd toksyczny zarasta nas od środka i zabija wstyd ochronny.
Ważniejsze staje się bycie akceptowanym, lubianym, niż bycie autentycznym. Sobą. Niepowtarzalnym. Zwykłym. Sobą.
Oczywiście.
Kiedy polubią nas nieautentycznych, nie może na sto nakarmić.
Dalej chodzimy głodni i przestraszeni.
I zawstydzeni sobą.
Pamiętam wiele chwil, kiedy mój wstyd - ten toksyczny - powstawał.
Kiedy babcia przyłapała mnie kilkulatkę na oglądaniu, co mój kilkuletni kolega ma w spodniach. Rozpętała trzecią wojnę światową.
Kiedy wróciłam zapłakana ze szkoły, bo po drodze na ulicy zaczepiły mnie jakieś dzieciaki i wołały za mną jakieś przykre rzeczy. Babcia powiedziała krótko: To na pewno Twoja wina! Trzeba było się na nich nie patrzeć!
Kiedy nie umiałam odpowiedzieć na pytanie przy tablicy i nauczycielka krzyczała na mnie coraz bardziej a ja miałam coraz większą pustkę w głowie, aż w końcu wywrzeszczała na mnie: "Zero! Stawiam ci do dziennika zero! Nie zasługujesz nawet na dwóję!:" I zrobiła to.
Kiedy płakałam z bólu, a dorośli powtarzali: nic się nie stało.
Kiedy mówiłam co czuję, a ktoś ważny dla mnie zaczynał się śmiać.
Kiedy mówiłam, że nie chcę, a musiałam "założyć czapkę".
Kiedy ...
Pamiętam też wiele chwil, kiedy mój wstyd - ten toksyczny - słabł.
Kiedy otworzyłam serce przed przyjaciółka, opowiedziałam, co czuję, kim na prawdę jestem, i zamiast nagany dostałam akceptację.
Kiedy ważny dla mnie ktoś mówił: ufam ci.
Kiedy ktoś się mną zwyczajnie ciekawił.
Kiedy prosiłam o pomoc i nie dostawałam litości a wsparcie.
Kiedy słyszałam: też tak mam, i ja, i ja. I ja.
Kiedy słyszałam: rozumiem.
Kiedy zamiast udawać, odważałam się być.
Kiedy mówiłam. Głośno. Ja. Ja. Ja. Taka jestem. Zobacz.
I widziałam miłość.
W oczach.
Z czasem zaczęłam ją widzieć też w lustrze.
W końcu tej miłości było tyle, że mogłam uchylić drzwi i wpuścić trochę światła.
Powiedzieć: wstydzę się. Wstydzę się nawet tego, że się wstydzę.
I zrobiło się lżej.
Oświetlony wstyd staje się dziwnie mały, mniej groźny. Mi zajęło to wiele czasu. Całe długie lata. I wiele przyjaznych dusz po drodze.
Teraz coraz rzadziej ten wstyd zaciska mnie całą i każe się kurczyć aż do zniknięcia.
Rozmasowuję go. Ogrzewam w ramionach. Głaskam i mówię do niego czule. Wypłakuję.
Coraz częściej ten wstyd daje się przerabiać na wspaniałe anegdoty.
Bo śmiech z siebie transformuje go w coś lepszego. Śmiech radosny, śmiech wspólnotowy, śmiech z brzucha, głupawka, szemranie, perlenia, gulgotania, w cudownym razem. W uwalniającym poczuciu doskonałej niedoskonałości naszego człowieczeństwa.
PS. Zdjęcia moje. Oprócz:
Ilustracja pochodzi z książki "Badacze kosmosu". Uwielbiam dziecięce książki o kosmosie, bo w końcu coś z tego rozumiem!
Zdjęcie Celeste Barber pochodzi z jej instagrama, który Wam nieustająco serdecznie polecam. Tu mały kawałeczek o niej:) Jest remedium na wielki kawał wstydu. I cudownie masuje przeponę!
Kocham Celeste!
Oba pudełeczka to prezenty: jedno od Córki, drugie od Przyjaciółki. Działają wspaniale, wypróbujcie:)
A tu jeszcze dla Was bardzo świetlista piosenka... India Arie: I AM LIGHT.
Ukochajmy nasz wstyd i idźmy do światła:)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą empatia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą empatia. Pokaż wszystkie posty
sobota, 14 marca 2020
poniedziałek, 8 lipca 2019
Wrześniowy wyjazd dla mam - w przyrodzie, w ruchu o złości! Zapraszam.
Wakacje już pełną gębą i W Równowadze leni się jak może - postanowiłam zawiesić firmę i spędzać czas z dziećmi na 100%.
To taki wakacyjny luksus. Też wyzwanie:)
A przy okazji stworzyłam z Kasią z Trening na Bosaka ofertę wyjazdową dla Was! Blog Kasi TU. Znajdziecie sporo ważnych informacji o powrocie do formy po ciąży, o ruchu naturalnym, rytmie slow i generalnie dobrze pojętym Zdrowiu.
Wyjazd będzie trwał od piątku do niedzieli 20-22 września. Spotkamy się w małej zalesionej wiosce pod Puszczą Białowieską. Zanurzymy się w naturze. Kasia zadba, żebyśmy ruszyły ciało, ja poprowadzę warsztaty o złości. Bo i w ciele i w emocjach to ona - Złość - będzie naszą Przewodniczką!
Ośrodek Uroczysko zadba o pyszne wegetariańskie nakarmienie nas i wygodne zakaterowanie:)
Zapraszam Was do zapoznania się z ofertą!
Zapraszam!
Etykiety:
balans,
bez oceniania,
ciało,
codzienność,
emocje,
empatia,
granice,
macierzyństwo,
równowaga,
wakacje,
wyjazd,
złość
czwartek, 6 czerwca 2019
"Dziecko w brzuchu mamy" przepiękna książka dla dzieci o tym skąd się wzięły na świecie.
I zwykle polecam kilka różnych pozycji , żeby się uzupełniały.
Ale jeśli chcecie jednego tytułu, konkretnego, to właśnie teraz Wydawnictwo SAM wydało książkę ... doskonałą. Tzn ja jeszcze nie miałam w rękach tak fajnej książki dla przedszkolaków i nieco starszych dzieci - zachwycam się!
W zasadzie wszystko jest tu takie jak ma być.
* Czytelne, wzruszające i ładne ilustracje.
* Język współczesny, empatyczny, normalny, nie udziwniony, dostosowany do ... do naszego wspólnego życia:) Ani razu nie miałam uczucia, że coś mi zgrzyta, że czegoś nie chcę przeczytać, albo zastanawiam się jak to odbierze dziecko. Nie miałam poczucia, że to staroświeckie albo medyczne itd.
* Informacje są rzetelne, prawdziwe, ale podawane zwięźle z humorem (!!!) i bez przegadania - to ważne, bo dzieci mają wiele spraw:) i nie mają czasu na przydługie wykłady dydaktyczne.
* Konkretna wiedza o seksualności jest podawana w odniesieniu do życia dzieci. I wpleciona w nie w sposób naturalny - jest integralną jego częścią.
* Wiedza jest nowoczesna i podana z szacunkiem i uwzględnieniem różnorodności nas ludzi.
* Absolutnie zachwyciło mnie sformułowanie, że rozwijające się w brzuchu mamy dziecko ma już swoją płeć biologiczną. Właśnie to możemy zobaczyć na USG. Genitalia. A kim będzie się czuł ten człowiek, kogo będzie w nim widziało środowisko - to osobny temat.
Bohaterami książeczki są bliźniaki - Mia i Oskar. Chcą mieć rodzeństwo i ... będą mieli!
Czy to będzie chłopiec czy dziewczynka?
Czy trzeba się kochać, żeby "się kochać"?
Czemu seks jest dla dzieci "obrzydliwy"? (mamy tu jasne wyjaśnienie, że dopiero okres dojrzewania przygotowuje ciało do jego funkcji seksualnej, i że seks dzieje się między dorosłymi).
Czemu małym chłopcom też sztywnieje siusiak? Jak wybrać imię dla dziecka?
I czy można się całować z pomidorem;)
Podoba mi się, że pojawia się kontekst PRZYJEMNOŚCI - bo tak, warto mówić i pokazywać dzieciom, że wartą ją zapraszać do naszego życia, robić jej miejsce.
Miejsce na drobne przyjemności. Na wspólną przyjemność. Samodzielną. Na dbanie o siebie i swoje zmysły w każdym tego słowa znaczeniu. To daje potem dobrą bazę do tego, żeby w dorosłości czerpać radość i satysfakcję (również) z seksu.
W książce pojawia się też starsza ciocia dzieci i z szacunkiem i swobodnie rozmawia z dziećmi o seksualności. Nieco inaczej, mniej szczegółowo niż rodzice, a jednak!
Pojawia się cykl życia - zmieniające się ciało.
Moja córka zastanawiała się gdzie jest jej miejsce w tym cyklu? A gdzie jest moje.
Pojawia się cesarskie cięcie, jako konieczny czasem ze względu na zdrowie mamy i dziecka, ale i równorzędny, co poród naturalny sposób przyjścia na świat.
Pojawia się in vitro i jest informacja, że niezależnie jak doszło do zapłodnienia, dzieci są takie same - są po prostu dziećmi.
Znajdziecie tu zapewne jeszcze o wiele więcej ważnych rzeczy, informacji i tematów:) A obrazki pozwalają na rozpoczynanie jeszcze nowych i nowych wątków, sprawiają, że historia jest jakby otwarta - można rozmawiać dalej w różnych kierunkach, bawić się metaforami - choćby dziurki i klucza.
W tej książce jest lekkość i humor i ciepło połączone z dużą dawką wiedzy - może dlatego, że pisała ją mama-lekarz.
Czytając ją czułam komfort i radość, że mogę się nią podzielić z córeczką.
I Wam bardzo serdecznie polecam "Dziecko w brzuchu mamy".
A tu znajdziecie obszerną recenzję obibooki.pl i jeszcze więcej ilustracji.
Etykiety:
ciało,
codzienność,
dzieci,
dzieciństwo,
edukacja,
edukacja seksualna,
empatia,
integralność,
książki,
płeć,
rodzicielstwo,
rodzina,
różnorodność,
seks,
seksualność,
uważność,
wsparcie
poniedziałek, 14 maja 2018
Możemy się spotkać - szczegółowa oferta W równowadze.
Często dostaję pytania "a czym ty się zajmujesz" i pomyślałam, że napiszę to w jednym miejscu. Dostępne są takie tematy i formy zajęć i jeśli Was zainteresują to zapraszam do kontaktu - także osoby spoza Warszawy :)
Możecie mnie zaprosić do siebie, współorganizować je ze mną lub podrzucić mi pomysł, gdzie warto by je zaproponować. O bieżących wydarzeniach info na Facebooku W równowadze.
1. seminaria inspirujące
To dwu lub dwu i półgodzinne spotkania dla rodziców i wychowawców, na których to ja więcej mówię, ale jest też szansa dla uczestników na wnoszenie własnych pytań, wątpliwości, odmiennej perspektywy.
Tematy seminariów to na ten moment:
Możecie mnie zaprosić do siebie, współorganizować je ze mną lub podrzucić mi pomysł, gdzie warto by je zaproponować. O bieżących wydarzeniach info na Facebooku W równowadze.
1. seminaria inspirujące
To dwu lub dwu i półgodzinne spotkania dla rodziców i wychowawców, na których to ja więcej mówię, ale jest też szansa dla uczestników na wnoszenie własnych pytań, wątpliwości, odmiennej perspektywy.
Tematy seminariów to na ten moment:
- Jestem
OK taki, jaki jestem – jak dzieci rozwijają poczucie własnej
wartości?
- Sztuka
mówienia „nie” z czystym sumieniem.
- Rodzice
jak latarnia morska. O przewodnictwie w rodzinie.
- Agresja
- niebezpieczne tabu.
- Dziecko
w szkole.
- Nastolatek w rodzinie - kiedy kończy się wychowanie?
- Seminarium praktyczne -
tylko dla osób, które były już na kilku seminariach inspirujących ( u
mnie lub innych trenerów) i chcą omówić swoje osobiste przypadki w tym
duchu
Szczegółowe informacje na stronie Family Lab.
Szczegółowe informacje na stronie Family Lab.
2. grupy wsparcia dla rodziców (również dla rodziców dzieci z dysfunkcjami, orzeczeniami, dysfunkcjami rozwojowymi)
Cykl 10 spotkań, raz w tygodniu, każde trwające 3 godziny, maksymalna ilość uczestników: 12 osób
3. warsztaty psychoedukacyjne
Tematy warsztatów są bardzo różne i ciągle dochodzą nowe. Dostępne w tej chwili:
- Mamo, a ty masz siusiaka?
Warsztat o tym, jak wspierać dzieci
w rozwoju ich seksualności.
czas trwania 2,5 godziny, grupa do 12 osób
- Moje dziecko mnie złości.
(warsztat na licencji Fundacji Sto
Pociech, współprowadzony z Anetą Kolanecką, czas trwania - około 10
godzin rozbite na popołudnie plus cały dzień)
4. konsultacje indywidualne - rozmowa pomagająca złapać oddech, zobaczyć swoje sprawy/ problem z innej perspektywy. Na rodzinę patrzę w duchu psychologii humanistycznej, psychologii więzi, bliskie jest mi rodzicielstwo bliskości, a przede wszystkim wartości propagowane przez Family Lab i Jespera Juula: równa godność, integralność, autentyczność i odpowiedzialność osobista. Możliwy kontakt osobisty, telefoniczny i przez Skype'a.
4. konsultacje indywidualne - rozmowa pomagająca złapać oddech, zobaczyć swoje sprawy/ problem z innej perspektywy. Na rodzinę patrzę w duchu psychologii humanistycznej, psychologii więzi, bliskie jest mi rodzicielstwo bliskości, a przede wszystkim wartości propagowane przez Family Lab i Jespera Juula: równa godność, integralność, autentyczność i odpowiedzialność osobista. Możliwy kontakt osobisty, telefoniczny i przez Skype'a.
Etykiety:
empatia,
grupa wsparcia,
konsultacje,
seksualność,
seminarium inspirujące,
warsztaty,
wsparcie
Subskrybuj:
Posty (Atom)





